بغض بی صدا

پشت بی پناه

حرف صادق

شعر بی بها

و شرم آشنا

ابنها تنها دارایی من هستند

 امروز هدیه ای دارم برای تو

                                   یک آیینه شکسته

می دانم که معنی اش را هیچ وقت نخواهی فهمید

خنده و فکر عمیق

موبایل و تنهایی

سفر و پایان راه

لبخند و دروغ

هوس و صداقت پیشه کردن

خدایا این همه تضاد.

اما کسی حرف مرا باور نمیکند

نمی دانم

علم کجای این سفر بود

خوشحالم که تمام شد.

دیگر نمی خواهم.

خورشید برای تو

و ابرهای سیاه آسمان برای من

شکایتی ندارم

تو روشن بمان !

که به هر انسانی

سپری از تنهایی بخشیده ای تا هرگز فراموش ات نکند.

حقیقت تنهایی تویی

و فقط نام تو این تنهایی را

راهنماست.

پس تنهایی ام را نیرو ببخش

زیرا با نام تو این انزوا شفا می یابد.

با نام تو که فراتر از هر آرامشی ست که در جهان

می شناسم.

تنها با نام تو می توانم در برابر تندباد زمان

                                                ایستادگی را

آری وقتی این تنهایی در تو و از توست می توانم

گناهم را

به دست بخشندگی تو بسپارم.

دزدیدن چشم از امتداد نگاه

خشکاندن لبخند از یک حس پاک

دلشوره از میعاد بی بنیاد

و در آخر

تکلم بی اراده

چقدر این جملات برایم آشناست

اما نمیدانم؟

راه من کدام بود؟

جام زهر یا فنجان قهوه تلخ

کدامیک ؟

تنها در خود  مرور می کنم :

افسوس از تلخی

و دریغ از کام مسموم

شاید گران تر از آن است

که بهانه زندگی  

از عهده داشتنش برآید.

امروز

طعم معطر پاییز

حضورش

تنها معجزه لحظه های تنهایی من است.